Feast Your Eyes: The Rise of Food as a Visual Culture

Champ Teepagorn for L’Optimum Thailand
Translation & Adaptation: Angela Thien

You’re getting ready for bed, mindlessly scrolling through Facebook for a small social media fix when your sleepy fingers slip a few inches too far and a flashy video of boiling pasta catches your eyes. You see a delicate creamy white sauce, laden with cheese, and fettuccine strands cooked to al dente perfection. Herbs are layered over the dish like the sowing of seeds. Another recipe appears before you know it, with succulent beef hissing on a flaming grill. Your mouth waters and your stomach inevitability growls. And then—you end up with a bowl of instant noodles.

Food is easily translated. You may be surprised at how ‘visual’ media is able to stir up all senses from smell to taste, in a way controlling you when delectable food shots appear on screen. With slow roasted meats shrinking against hot coals, and sauces that seductively darken when seasoned, it’s nearly impossible to forbid your body’s biological reactions. This is why the visualisation of food is often referred to as ‘food porn’.

The word ‘food porn’ has been in existance since 1984 since Rosaline Coward used it in her book Female Desire. With the way humans react, it’s not surprising that food has become a cultural marker, and the image of the ‘cook’ has been elevated to that of an artist.

Master of the Kitchen

The Netflix documentary ‘Chef’s Table’, directed by David Gelb of ‘Jiro Dreams of Sushi’ manages to latch onto the trend of culinary entertainment, capturing the attention of audiences in a unique way.

In ‘Jiro Dreams of Sushi’ we understand the exhilarating worship of master chefs at the height of their craft. Jiro is represented not as an ordinary sushi chef, but a Samurai, who has devoted his life to an artform that one can chew and swallow in a matter of seconds.

This is the mood that appears in ‘Chef’s Table’. With three seasons, the series follows the likes of Massimo Bottura in Modena, Niki Nakayama of N/Naka in Los Angeles and even Gaggan Anand of Gaggan in Bangkok. The magic of the show could be seen in the title sequence, where the kitchen becomes a battlefield. Stoic chefs sternly watch over their territories as Vivaldi’s Winter from The Four Seasons (Concerto No.4 in F Minor Op.8) entices your ears.

In opposition, not everyone has fallen for the dramatics of television. After the release of ‘Chef’s Table’, Jay Rayner of the The Guardian penned an article titled, ‘Chef’s Table is Another Slice of ‘Cool Culinary’ Myth Making’. Indeed, the phenomenon of chef elevation may be partially due to Anthony Bourdain’s book Kitchen Confidential. Rayner writes, “…It didn’t use to be this way. Chefs were like soldiers, defined and respected solely by function. They had the uniform and their war room—the kitchen—where they cooked stuff, and we were happy for them to exist in that bubble. We didn’t care what they were like when they took off the whites. Then Anthony Bourdain came along and pricked the bubble.”

After Bourdain revealed the culinary world’s backstage, 2006 welcomed the arrival of ‘Top Chef’, a culinary reality television show. Chefs no longer needed to simply cook, they had to present dishes with flair, and deal with pressure. It can then be said that when a cooking show presents people as magicians. They become magicians. Audiences not only fall in love with what’s on the plate but also become fascinated with the people who present the dish.

Too Fast To Be Food

In a single minute (much shorter than ‘Chef’s Table’), Tasty’s videos show you everything. Starting with the raw ingredients of chilli, basil, yogurt, garlic powder and onion, a brisk hand stirs, chops and serves. With speed, the mix of ingredients becomes a delicious yogurt sauce ready to be devoured. While the video is no where as delicate or cultured as David Gelb’s work, no one can deny that this is another form of magic.

Tasty, of Buzzfeed media introduced themselves as “Snack-sized Videos and Recipes You’ll Want to Try”. The video format has proved extremely popular with Facebook users for their face-paced creativity. They follow the same format of popular instagram before and after shots were people lose an incredible amount of weight, or are able to transform themselves with makeup. It encourages you to partake in the simple pleasure of cooking, of changing raw ingredients in an easy, quick and beautiful way. And you don’t even have to wash the dishes. What could be better than that?

The Oil is Already Hot

Whether it’s the steady magic of Chef’s Table or Tasty’s seamless design, we see the ability for food to transform itself through media and cross borders. It reminds us that a good dish is not only tasted, but look and movement is also an integral component.

From the canvas to ceramic plates to the screen, food remains a cultural keystone. It will be this way for a long time. No matter how small our smartphones become or how large our televisions grow. Food will always be there.

แชมป์ ทีปกร ชวนคุณสำรวจกับอาหารมุมมองใหม่ๆ

คุณคงเข้าใจอารมณ์นี้
คุณกำลังเตรียมตัวเข้านอน กะว่าจะเอานิ้วไถลฟีดเฟซบุคอัพเดทข้อมูลข่าวสารแวดวงโซเชียลอีกสักเล็กน้อยแล้วจะหลับตาเข้าสู่นิทรารมย์ แต่มันก็บังเกิดขึ้น เมื่อคุณไถลไปสองสามช่วงนิ้ว ก็ปรากฏวิดีโอพาสต้าไวท์ซอส เส้นเฟตตูชินีที่แข็งและอ่อนพอดิบพอดี ประกอบกับครีมขาวข้น หนืด ชีสส่วนตกแต่งถูกโปรยลงไปอย่างไม่ตระหนี่ถี่เหนียว สมุนไพรประดับกลิ่นพร่างพรูบนจานเหมือนกับการหว่านเมล็ดพืช อีกจานที่เข้าสู่จอเป็นเนื้อฉ่ำๆที่ถูกกริลล์จนเดือดปุดเป็นฟองอากาศบนผิว น้ำเนื้อไหลเยิ้มต้านทานไม่ไหวจนหยดแหมะๆลงบนเตา รอยไหม้บางๆบนผิวกลับยิ่งดึงดูดสายตา ตาคุณกระพริบถี่ – ซวยแล้ว – คุณคิด – ต่อมน้ำลายคุณหลั่งอย่างช่วยไม่ได้ และเสียงร้องของท้องก็ดังขึ้น และแล้ว – และแล้วคุณก็จบที่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

คุณไม่อาจพลาดความขรึมขลังที่ผู้กำกับตั้งใจมอบให้ Chef’s Table ได้เลย ตั้งแต่ฉากไตเติลที่ฉายภาพห้องครัวเหมือนสนามรบ สายตาของเชฟที่เอาจริงเอาจังกับระดับไฟ จานที่กลายเป็นผืนผ้าใบ ปลาที่ถูกขอดเกล็ดอย่างชำนาญ ซอสน้ำตาลเข้มที่ถูกทาลงไปอย่างไม่ละล้าละลัง
เมื่อทั้งหมดถูกฉายประกอบกับวรรค Winter ของ The Four Seasons (Concerto No.4 in F Minor Op.8) ของวิวาลดี ก็ยิ่งประกอบกันเป็นสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ว่า ใช่ – นี่คืองานศิลปะ – หรืออย่างน้อย เราก็รู้ว่าเดวิดและเหล่าเชฟมองเช่นนั้น ผ่านไตเติล ผ่านการตัดต่อ และผ่านสิ่งที่เขาเลือกมาแสดงบนจอ คุณจะได้เห็นความพยายามของเหล่าเชฟ ประสบการณ์และสมรภูมิภายในของพวกเขา ความละเมียดละไมและ
ไม่อ่อนข้อ เอาจริงเอาจังจนบางครั้งสตาฟรอบตัวก็ได้แต่ส่ายหัวด้วยคิดว่า ‘นี่หัวแข็งเกินไปแล้ว’ แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ถึงเชฟหลักจะหัวแข็งอย่างนั้น สตาฟก็ยังพร้อมจะเดินตามเส้นทางของพวกเขา ด้วยหวังว่าหยาดเหงื่อและไมเกรนที่ทุ่มเทให้ จะได้ประกอบเป็นส่วนหนึ่งของมาสเตอร์พีซประจำค่ำคืนนี้

นี่ไม่ใช่ศิลปะที่ปราศจากคำถามเสียทีเดียว เมื่อ Chef’s Table ออกฉาย Jay Rayner (เจย์ เรย์เนอร์) นักวิจารณ์แห่ง The Guardian ตั้งข้อสังเกตในมุมตรงข้ามผ่านบทความชื่อ ‘Chef’s Table is Another Slice of Cool Culinary Myth Making’ (Chef’s Table ก็เป็นเพียง
การสร้างความเชื่อว่าซีนอาหารนั้นเจ๋งเสียเต็มประดาอีกหนึ่งชิ้นเท่านั้นเอง)

เขาบอกว่า ปรากฏการณ์การยกระดับเชฟขึ้นเป็นศิลปินรอบล่าสุดนั้นอาจสืบเนื่องได้จากหนังสือ Kitchen Confidential ของ Anthony Bourdain (แอนโธนี บูร์แดง) เขาบอกว่า “มันไม่ได้เป็นแบบนี้มาก่อน แต่ก่อน เชฟเหมือนกับทหาร ที่ทั้งถูกนิยาม และได้รับความเคารพ 
ผ่านทางหน้าที่ของพวกเขา พวกเขามีเครื่องแบบและมีสนามรบเป็นของตนเอง – ซึ่งนั่นก็คือห้องครัว – และพวกเราก็ไม่ได้สนใจว่าชีวิตส่วนตัวของพวกเขาเมื่อถอดผ้ากันเปื้อนจะเป็นอย่างไรมาก่อน จนกระทั่งแอนโธนี บูร์แดงเขียน Kitchen Confidential นั่นแหละ”

Read the full article on L’Optimum Thailand